خاطره ها ، گاه و بیگاه میآیند ! کنارم می نشینند ... می خندند ... گریه می کنند ... اما پیر نمی شوند ...!

ڪـــاش جـنـــس دلـهــا ... از ڪاغــذ بود ... نــه از شـيــــــشـــه ... سوخـــتـــــن ... بـهــتــر از شـڪـسـتـن اســت...

خسـتــــــــــم خـــــــــــــــدا از مجـازے خستـــــم اَز آدمـایے ڪه مارو واس خودمون نمیخان خستـــــــــــــــم از منـے ڪه زود وابستـه میشـم خستـــــم از حرفاے تڪرارے خستـــــم از عشقـایی ڪه فقط اسمشـ عشقـه خستـــــم از ایـن دنیـا با دروغاش خستـــــم از احساســـــم که دیگه ندارمـش خستـــــم

آدمها فکر میکنند اگر یک بار دیگر متولد شوند جور دیگری زندگی میکنند. شاد وخوشبخت و کم اشتباه خواهند بود. فکر میکنند میتوانند همه چیز را از نو بسازند، محکم و بی نقص! اما حقیقت ندارد. اگر ما جسارت طور دیگری زندگی کردن را داشتیم، اگر قدرت تغییر کردن را داشتیم، اگر آدم ساختن بودیم، از همین جای زندگیمان

میانِ این رفتن ها، نماندن ها، بد قولی ها و بی وفایی ها... باید باشد کسی که هوای دلت را داشته باشد! یک همدم برای شنیدن حرف هایت... برای بخیر کردن شب هایت،روزهایت، برای وقت هایی که دلت آغوشی بی منت میخواهد...

زخم های زیادی برای نگفتن دارند زخم هایی که از چشمهایشان سر باز می کند و خوب دیدن تنها تفاوت مردی ست که همیشه می ماند...